Τετάρτη, 15 Νοεμβρίου 2017

Νέα ζωή

Νέκρωση συναισθημάτων
η μέρα φεύγει και δεν την καταλαβαίνω πλέον
ο πονοκέφαλος είναι πάντα εκεί να μου θυμίζει οτι πια δεν κλαίω

Καπνίζω πολύ και
το κοινωνικό άγχος έχει επιστρέψει
οι κρίσης πανικού έχουν μετατραπεί σε κρίσεις άγχους
Τα αγνωστα μέρη και  οι άγνωστοι άνθρωποι που ονομάζω φίλους μου δεν βοηθάνε.

Αυτή την ζωή ονειρεύτηκα όταν έφευγα από κόντα σου;
Εχθές προσπαθούσα να με θυμηθώ δίπλα σου αλλά δεν τα κατάφερα
Είσαι πια πολύ μακριά και αυτό με τρομάζει

Είναι κάτι μέρες που θέλω να τα αφήσω όλα γιατί η μοναξία είναι απάλευτη
και εσύ η μόνη ελπίδα για να βγω από το σπίτι δεν έχεις στείλει ένα μήνυμα
αλλά εγώ βγαίνω μήπως σε δω
Αλλά όλα είναι μάταια.



Τρίτη, 10 Οκτωβρίου 2017

Κάθε φορά

Κάθε Δευτέρα που γυρνάω αργά το βράδυ στο μεγάλο και άδειο μου σπίτι
σκέφτομαι τι ωραία που θα ήταν να ήσουν εδώ και να έβλεπα εσένα όταν άνοιγα την πόρτα και όχι το απέραντο μαύρο και σκοτείνο σαλόνι.


Δευτέρα, 4 Σεπτεμβρίου 2017

Αθήνα, σ'αγαπάω να της λες

Το γράμμα αυτό δεν το έλαβες
αλλά εγώ ακόμα σε ψάχνω από νύχτα  σε αυγή
από χρόνο σε χρόνο.

Περνάει ο χρόνος.
Νύχτες και μέρες περιμένω κάτι ν'αλλάξει
Κάτι
Αλλά το τσάλεντζ είναι στη βαθία ανία να ζήσω με μανία όπως λέει και ο κβ.


Κυριακή, 3 Σεπτεμβρίου 2017

Nolite te bastardes carborundorum

Ελεύθερη

Ανεξάτητη

Δυναμική

Το τρίπτυχο της επιτυχίας ή της αποτυχίας. Το μεγάλο προνόμιο και το μεγάλο εμπόδιο ταυτόχρονα.
Αλλά αφού κάποιες τα έχουν καταφέρει μπορούμε και εμείς.





Τετάρτη, 30 Αυγούστου 2017

Κολυμπάμε στην ιδεολογία

Πως να κάνω τις σκέψεις μου λόγια;
Αυτή η έκρηξη μέσα μου πρέπει να βρει τα λόγια να ειπωθεί.

Ο θάνατος του υποκειμένου
Είμαστε ανδρείκελα, φορείς των ιδεών που μας εκφράζουν.
Άβουλα εγωιστικά πλασματάκια.


Ακούω την μουσική που μου έμαθες μήπως και βρεθώ κοντά σου.
Και αναρωτιέμαι αν θυμάσαι τίποτα από όλα αυτά που ζήσαμε.


Η σκέψη που με ηρεμεί και με τρομάζει περισσότερο είναι ότι κάποια μέρα όλα αυτά θα τελειώσουν.

Δευτέρα, 28 Αυγούστου 2017

Νευρολογικός μηχανισμός επιτυχίας

Επιμένω σ'έναν άλλο κόσμο
Τον έχω τόσο ονειρευτεί
Τόσο πολύ έχω σεργιανίσει μέσα του
που πια,
είναι αδύνατον να μην υπάρχει*


 *χρήστος λάσκαρης
 

Πέμπτη, 24 Αυγούστου 2017

Αναμνήσεις που πονάνε

Το παρελθόν είναι πολύ κοντά.


Ο χείμωνας έφυγε.
Το καλοκαίρι τελείωσε.
Και εσύ έχεις εξαφανιστεί.
Η μοναδική ελπίδα έρωτα..

Θέλω να γράψω για σένα αλλά δεν μπορώ.
Ο χρόνος με πιέζει και εγώ δεν είμαι καθόλου σίγουρη για τις αποφάσεις μου.


Το καλοκαίρι του '17 έχασα τον εαυτό μου.
Τον χειμώνα του '17 πρέπει να τον έχω βρει.

Το όνειρο της απόδρασης που επιμένει.
Το ανεκπλήρωτο του έρωτά μας.
Ο κόσμος μου


Ο κόσμος μου, που είναι ένας τάφος και στα ερείπια του είναι θαμένα ο πόνος και ο φόβος μας.
Σ' έναν αγώνα ζωής και θανάτου εγώ διαλέγω την άρνηση.
Η αποτυχία είναι κοντά και εγώ δεν κάνω τίποτα για να αλλάξει αυτό.





Δευτέρα, 21 Αυγούστου 2017

ΨΥ ΧΩ ΣΗ

Διανοητική πάθηση κατά την οποία η πάσχουσα εμφανίζει απώλεια της επαφής με την πραγματικότητα.

Ψάχνω.
Ψάχνω συνέχεια.
Και το μόνο που βρίσκω είναι καταστάσεις που δεν μπορώ να διαχειριστώ.
Σ'αυτόν τον ωκεανό πληροφοριών βρίσκει κανείς ότι θέλει
εκτός από την ευτυχία.

Ωραιοποιούμε τις καταστάσεις και η φαντασία έχει γίνει ο χειρότερος εχθρός μου.


Η ανθρώπινη επαφή είναι υπερκτιμημένη. Συναντιόμαστε πολύ συχνά και έτσι δεν έχουμε χρόνο να αποκτήσει ο ένας κάποια καινούργια αξία για τον άλλο.
Συναντιόμαστε τόσο συχνά που το μόνο που προσφέρουμε ο ένας στον άλλο ειναι το μουχλιασμένο τυρί του εγώ μας.

Παλεύω να κρατήσω τις στιγμές μας με νύχια και με δόντια.
Μα ο χρόνος σάπισε τα δόντια μου και εγώ μυαλό δεν βάζω.


Το μίσος απο ταξικό έχει γίνει τοξικό.






να καούμε όλοι συθέμελα
μήπως και φωτίσει η μέρα 




Τετάρτη, 3 Μαΐου 2017

Νύχτες με τον διάβολο ή νύχτες που μυρίζαν θάνατο

Είναι κάτι Κυριακές που οι λέξεις δεν αρκούν. Είναι κάτι Κυριακές που με σημαδεύουν στον κρόταφο,
που μου δένουν τα χέρια,
που όσα τσιγάρα κι αν καπνίσω δεν φτάνουν.


Αλλά και εσύ που να ξερες πόσο σ'αγάπησα στο τέλος.
Τόσο που οι λέξεις γίνανε σιωπές
και άβολες χαιρετούρες.